Diana’s borddilemma: vis
HFF’s Diana schrijft over haar borddilemma’s. Graag wil ze duurzamer en plantaardiger eten, alleen is dat af en toe best lastig. Want soms gaan ‘iets willen’ en ‘iets doen’ flink de strijd met elkaar aan. Diana’s dilemma van deze keer? Vis!
“Ik ben gek op alles wat uit de zee komt. Een viskraam of de menukaart van een visrestaurant vol zeeduivel, rogvleugel, zwaardvis, mosselen, coquilles, oesters… ik word er blij van. Ook thuis kook ik graag zelf met vis. Vaak voelt dat als een goede keuze: gezond, en qua klimaatimpact meestal beter dan vlees.
Maar zo simpel is het natuurlijk niet.
Door overbevissing en het teruggooien van bijvangst lopen visvoorraden terug en sommige soorten worden met uitsterven bedreigd. Daarnaast worden voor de vangst van bodemvissen – denk aan schol, rode mul, zeeduivel en garnalen – vaak technieken gebruikt die het bodemleven verstoren.
Bij kweekvis komen veel problemen van de bioindustrie terug: dierenwelzijn, ziektes, antibioticagebruik en watervervuiling. En ook gekweekte vis kan overbevissing veroorzaken, omdat er vaak wilde vis in het visvoer zit.
Genoeg redenen om ook bij vis kritisch te zijn over wat er op mijn bord ligt.
Daarom is vis voor mijn een traktatie voor bijzondere gelegenheden en laat ik paling, rode mul en polpo bewust staan. En kook ik thuis vis? Dan check ik meestal eerst de viswijzer en koop ik het liefst vis van leveranciers die aandacht hebben voor duurzaamheid. In een restaurant vergeet ik dat eerlijk gezegd ook weleens. Dan kies ik iets omdat het lekker klinkt, en pas later denk ik: had ik dit eigenlijk wel moeten nemen? Blijkbaar verdwijnt mijn idealisme soms even naar de achtergrond zodra ik een mooie menukaart zie. Herkenbaar?
